Waarom een eigen praktijk?

In de loop der jaren ben ik gaan dromen over een eigen praktijk. U zult zich misschien afvragen waarom. Ik zal het u uitleggen.

Ik  heb ruime ervaring als muziektherapeute in de ouderzorg. Het werken met dementerende ouderen is enorm boeiend en uitdagend. Niet enkel ouderen met een dementiesyndroom krijgen muziektherapie maar ook ouderen met communicatie- en contactstoornissen (o.a. afasie) en stemmingsproblemen (o.a. depressie).

Als muziektherapeute vind ik het heel waardevol dat ik bij al deze ouderen mijn steentje kan bijdragen om hun welzijn in de laatste levensfase te kunnen bevorderen.

Naast de affiniteit met ouderen blijft mijn affiniteit met gehandicapten en kinderen/jeugd enorm groot.

Ik ben namelijk opgegroeid tussen verstandelijk gehandicapten. Samen met mijn ouders  en broers waren we een soort van opvanggezin voor gehandicapten in België. Ik heb letterlijk leren lopen tussen 2 gehandicapten. Ook ben ik in mijn jeugd heel actief geweest in jeugdbewegingen als lid en later als leiding.

Mijn 2e jaars schoolstage heb ik gedaan op de openbare basisschool “de bundeling” te Bunde bij groep 1 en 2. Mijn 3e jaar stage heb ik bij stichting Arduin te Middelburg doorlopen. Dit is een instelling voor gehandicapten.

U leest het, het werken met gehandicapten en kinderen/jeugd ligt me nauw aan het hart.

Aangezien het werken met gehandicapten of kinderen/jeugd niet voor het oprapen ligt, dacht ik in 2005: ik begin voor mezelf!

Poco à Poco richt zich daarom niet enkel op volwassenen en ouderen met beperkingen maar ook op kinderen/jeugd.